poniżej refleksje widzów po pokazie UNKNOWN # 4. English version below polish texts.

Powidoki z tego spektaklu odwiedzają mnie do tej pory. Moim zdaniem to sztuka, która dotyka czegoś bardzo ważnego i bardzo intymnego zarazem – w bezpretensjonalny sposób (co jest niezwykle ważne).
Po odwiązaniu oczu mam czas, żeby wdrożyć się w medytacyjną narrację. Mam czas, żeby najpierw zachwycić się, potem zirytować się monotonią, a potem w nią wejść. Mam czas, żeby wpaść w przepaście własnych myśli, żeby bawić się razem z Renatą Piotrowską przestrzenią. Obracam biały sześcian w mojej głowie i raz patrzę z boku, raz z góry i odpowiadam sobie na pytanie „Co widzisz?”. Wydaje mi się, że UNKNOWN#4 to spektakl bardzo filmowy w swojej formie, bawiący się montażem, nawiązujący do estetyki filmów Tarkowskiego. Subtelnie prowadzi mnie w tym wszystkim dźwięk – oddech, szept, krzątanina.
Jednak ta sztuka wymaga od widza dużo otwartości – temat śmierci często odsuwamy na bok i czasem po prostu nie chcemy, nie jesteśmy gotowi, żeby mu się przyglądać. Na szczęście RP nie prowadzi mnie za rękę i nie mówi: „Myśl o tym w ten sposób! Teraz!”. I ja jako widz poczułam się wolna. Pewnie dlatego powidoki z tego spektaklu nadal mnie odwiedzają . Mam czas.
A.

——————————————-

Unknown 4 wprowadza w świat zmysłowych doznań i uniwersalnych refleksji. Dzięki zasłoniętym oczom eksplorujemy imperium dzwięków i dotyku, które są ostatnio opanowane przez świat obrazu. Unknown w bardzo prosty – ale dzięki temu dobitny i klarowny – sposób operuje kontrastami. Efektem jest niebanalne podejście do tematu śmierci, który, jak słusznie twierdzą autorzy, jest pochodną snu i odwrotnie.
Unknown jest utrzymany w fantasmagorycznym klimacie, karmiąc widzów pięknymi obrazami, wypełnionymi treścią. Obrazy te łączą się w historię, której przekaz jest prostą, ale głęboką prawdą dotyczącą miłowania siebie i życia w ogóle.
A to dopiero work in progres- czekam z niecierpliwością na gotowy spektakl!!!
J.
——————————————————-

“medytacyjne doswiadczenie; w niektórych momentach, w momentach
trwania,”odpływałam” w mysli o sprawach spoza tego doswiadczenia, czasu
i przestrzeni; czekałam kiedy zaczniesz się
ruszac:) ale tez czułam spokój i dobrze mi było w tym stanie; ciekawe
doswiadczenie gdy zostałam posadzona na poduszce – miałam poczucie ze
jestem sama, a obok mnie toczy sie jakies zycie (osoby ktore chodziły i
od czasu do czasu wydawały dzwieki), troche jak stan kiedy sie budzisz
masz jeszcze zamkniete oczy jestes jeszcze w “innym swiecie” ale
słyszysz ze wokół intensywnie toczy sie zycie.
wizualne doswiadczenia ciekawe, np. kiedy lezałas i zobaczyłam ze
swiatło sie zmienia i “cos sie jednak dzieje:). Zaskakujące i poruszajace
zakonczenie.
Ja nie miałam ochoty się szczególnie poruszac w korytarzach.
Mysle ze przy wiekszej liczbie osób spektakl mozę byc trochę za długi.
Dla mnie mozna skrócic troche stanie w pierwszym korytarzu.
Jak wyszłam z CSW i szłam na przystanek, tramwaje i autobusy jezdziły
dla mnie w rytmie szumu fal, oddechu, miałm takie słuchowe wrazenie dosc
intensywne; prawie omamy:)albo troche jak scena z Tanczac w ciemnosciach
z fabryki:)
Iza

————————————————–

“Największe wrażenie zrobiła na mnie intymność i otwartość (”nagość”) Twojego
pokazu – miał na to wpływ zarówno *tekst *rozdany przed pokazem, jak i *mocne
światło* ( które – miałam wrażenie – momentami prześwietlało Cię na wylot,
tak że widać było niebieskie żyły pod skórą, odsłaniało Twoją cielesność i
delikatność, kruchość), i *bezruch, *za którym nie można się ukryć, tak jak
za tańcem i ruchem. Poruszyło mnie, bo odebrałam pokaz jako odsłanianie,
choć nie wiem przez co, dzięki jakim środkom poczułam też informację, że to
odsłonięcie jest bardzo trudne, wymaga odwagi i jest ryzykowne.”
N.

———————————————-

AUDIENCE FEEDBACK (AFTER SEEING UNKNOWN # 4 WORK IN PROGRESS IN APRIL 2010):

Memories from that performance are still coming back to me (after 1.5 month from seeing the piece). In my opinion this piece of art touches something very essential and very intimate at the same time – and in an unpretentious way too (which is very important). After unfolding my covered eyes I have time to get into meditative narration. I have time to be enchanted, to be irritated by monotony, and at the end to get into that monotony and stay there. I have time to fall over the precipices of my own thoughts, to play alongside Renata Piotrowska with the space. In my head I moved around the white cube and once I looked at it from the side, then from up above and I answered the question: ”What do you see?”. It seems to me that UNKNOWN # 4 is a very cinematic performance in its form, in the way it plays with edition and relations to Tarkowski’s film esthetic. The sound is leading me subtly into all of this – breath, whispers, sounds of movements. Yet this performance demands openness from the audience – to face the subject of death we put so often aside and sometimes we just don’t want or we are not ready to look at from closer in. Fortunately, Renata Piotrowska is not gripping my hand and demanding: ”Think about it that way! Now!”. Thanks to this unimposing approach, I could feel free when being a member of the audience. Probably this is why memories from that performance are still coming back to me. I have time.

A.
——————————————-
Unknown 4 leads into the world of sensual experiences and universal reflections. Thanks to blindfolded eyes we explore the worlds of sound and touch, which are conquered and overshadowed by the visual world nowadays. Unknown in a very simple way works with oppositions – and it is a simplicity that brings clarity and focus. The final effect of research is a performance with an original approach to the subject of death, which as the authors rightly point out is related to dream. Unknown has a dreamy, weird and maybe even eery quality. It feeds the audience with beautiful images laden with meaning. Those images create a story which offers a simple but profound truth with respect to love towards yourself and life in general. And this is only work in progress – I’m waiting impatiently for the finished-state performance!!!
J.
——————————————————-
“a meditative experience, at some lasting moments I went “flying away” in my thoughts and going into a world beyond the immediate experience, time and space. I waited when Renata Piotrowska would start to move but at the same time I felt peace and I found comfort in that state; interesting experience when I was seated on the pillow with my eyes closed – I had a feeling of being alone and sensing life going on around me (people who were walking made sounds from time to time), which was a bit like the state when you are waking up – still remaining in ”another world” with your eyes closed but already hearing the sounds of the outside world – a real and intensive world. Visually an interesting experience, especially when Piotrowska is lying down and the light is changing and ”finally something is happening” . A very surprising and touching end.
I didn’t feel like moving a lot in the corridors. I think that with a larger number of audience the performance can be too long. For me, personally, standing in the first corridor could be shortened.
When I walked out of the premises after the performance and walked to the bus stop, the trams and buses were going in the rhythm of waves and breath. I had quite strong auditory sensations, almost hallucinations , something like in a scene from “Dancer in the dark”, the one from the factory

Iza
————————————————–
What made the strongest impression on me was the intimacy and openness (“nudity”) of Renata Piotrowska’s showing. It was enhanced by the text handed out before the show as well as very strong light (which – I had such an impression – sometimes was going through Piotrowska, so I could see the blue veins under the skin, uncovering her body and her fragility), and stillness behind which she couldn’t hide, like you can hide behind dance and movement. The showing touched me as uncovering and unfolding, although it is difficult to define what precisely was uncovered and unfolded. I also felt that such uncovering is very difficult, needs courage and opens itself to risk.
N.
———————————————-